این شعر از صائب تبریزی است که با استفاده از تصاویر طبیعت و عناصر مختلف مانند خورشید، گل، قمری، و لالهزار، به بیان احساسات عاشقانه و عرفانی میپردازد. شاعر با پرسشهای پی در پی، به دنبال کشف رازهای نهفته در جهان و رابطهی عاشق و معشوق است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۲۴۶ - چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟
زخم دامن دار صبح از غمزه خونخوار کیست؟ ۱
نقطه خاک از که چون ناقوس می نالد مدام؟
آسمان از کهکشان در حلقه زنار کیست ۲
قمری از کوکو چه می جوید درین بستانسرا؟
گوش گل پهن این چینن از حسرت گفتار کیست؟ ۳
جلوه آن گل برون است از جهان رنگ و بو
سینه هر غنچه ای گنجینه اسرار کیست؟ ۴
سنبل از رشک سر زلف که دارد پیچ و تاب؟
جوش خون لاله زار از غیرت رخسار کیست؟ ۵
می کشد در پرده دل همچو صیادان نفس
غنچه گل در کمین گوشه دستار کیست؟ ۶
دیده بانی هست لازم کاروان خفته را
عالمی در خواب ناز از دیده بیدار کیست؟ ۷
کار عاشق نیست غمازی، ولی حال مرا
هر که بیند این چنین آشفته، داند کار کیست ۸
صائب از کلک تو شد آفاق پر برگ و نوا
این قدر برگ و نوا در غنچه منقار کیست؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.