این متن شعری است که به موضوعات فلسفی و عرفانی میپردازد. شاعر از زندگی فانی و گذر زمان سخن میگوید و مخاطب را به تفکر دربارهی رحمت الهی و رهایی از دامهای دنیوی دعوت میکند. همچنین، از زیباییهای ظاهری و معنوی سخن میگوید و مخاطب را به استفاده از فرصتها و دوری از فریبهای دنیا تشویق میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فریبهای دنیا و رهایی از دامهای آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۲۷۲۰ - تو تا بنشستهیی بر دار فانی
نِشَسته میرَویّ و مینَبینی ۱
نِشَسته میرَوی، این نیز نیکوست
اگر رویَت دَرین سویِ او است ۲
بَسی گشتی دَرین گِردابْ گَردان
به سویِ جویِ رَحْمَت رو بِگَردان ۳
بِزَن پایی، بَرین پابَندِ عالَم
که تا دست از تَبَرُّک بر تو مالَم ۴
تو را زُلفیست بِهْ از مُشک و عَنْبَر
تو دِهْ کَل را کُلاهی ای برادر ۵
کُلَه کم جو، چو داری جَعْدِ فاخِر
کُلَه بر آسْمان انداز آخِر ۶
چرا دنیا به نُکتهیْ مُسْتَحیله
فَریبَد چون تو زیرک را به حیله؟ ۷
به سردی نُکتهیْ گوید سَرد سیلی
نداری پایِ آن خَر را شِکالی ۸
اگر دوران دلیل آرَد دَران قال
تَخَلُّف دیدهیی در رویِ او مال ۹
تو را عُمری کَشید این غول در تیه
بِکُن با غولِ خود بَحْثی به توجیه ۱۰
چرا اِلْزام اویی؟ چیست سَکْته؟
جوابَش گو که مَقْلوب است نُکته ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.