غزل ۲۷۲۰ - تو تا بنشسته‌یی بر دار فانی

تو تا بِنْشَسته‌یی بر دارِ فانی
نِشَسته می‌رَویّ و می‌نَبینی ۱

نِشَسته می‌رَوی، این نیز نیکوست
اگر رویَت دَرین سویِ او است ۲

بَسی گشتی دَرین گِردابْ گَردان
به سویِ جویِ رَحْمَت رو بِگَردان ۳

بِزَن پایی، بَرین پابَندِ عالَم
که تا دست از تَبَرُّک بر تو مالَم ۴

تو را زُلفی‌‌‌ست بِهْ از مُشک و عَنْبَر
تو دِهْ کَل را کُلاهی ای برادر ۵

کُلَه کم جو، چو داری جَعْدِ فاخِر
کُلَه بر آسْمان انداز آخِر ۶

چرا دنیا به نُکته‌یْ مُسْتَحیله
فَریبَد چون تو زیرک را به حیله؟ ۷

به سردی نُکته‌یْ گوید سَرد سیلی
نداری پایِ آن خَر را شِکالی ۸

اگر دوران دلیل آرَد دَران قال
تَخَلُّف دیده‌یی در رویِ او مال ۹

تو را عُمری کَشید این غول در تیه
بِکُن با غولِ خود بَحْثی به توجیه ۱۰

چرا اِلْزام اویی؟ چیست سَکْته؟
جوابَش گو که مَقْلوب است نُکته ۱۱