این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوع عشق، رنجهای آن، و تأثیراتش بر روح و جسم انسان میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، مجنون، کوه قاف، و عنقا استفاده کرده تا عمق احساسات و تجربیات انسانی را بیان کند. همچنین، به چالشهای معنوی و اخلاقی مانند خودبینی و دورویی اشاره شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند رنج عشق و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۱۲۲۰ - عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست
از گهر گرد یتیمی بر رخ دریا نشست ۱
عشق تن در صحبت ما داد از بی آدمی
کوه قاف از بی کسی در سایه عنقا نشست ۲
زخم مجنون تازه خواهد شد که از سودای ما
طرفه شاهینی دگر بر سینه صحرا نشست ۳
راه عشق است این، به آتش پایی خود پر مناز
خار این وادی مکرر برق را در پا نشست ۴
جسم خاکی در صفای دل نیندازد خلل
باده آسوده است از گردی که بر مینا نشست ۵
نیست تاب همنفس آیینه های صاف را
زود می گردد گران، ابری که با دریا نشست ۶
خار در چشمش، اگر هنگامه افروزی کند
چون شرر هر کس تواند در دل خارا نشست ۷
کرد رعنا همچو آتش بال و پرواز مرا
در طریق عشق اگر خاری مرا در پا نشست ۸
کفر و دین روشن ضمیران را نمی سازد دو دل
کی شود شبنم دورو، گر بر گل رعنا نشست؟ ۹
زنگ خودبینی گرفت آیینه بینایی اش
هر که صائب یک نفس با مردم دنیا نشست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.