این متن شعری است که به مفاهیم فلسفی و اخلاقی مانند گذرایی زندگی، اهمیت اخلاق نیکو، پذیرش سرنوشت و مرگ میپردازد. شاعر از استعارههایی مانند آب روان، گل، لباس فاخر و جام زهر استفاده کرده تا به خواننده یادآوری کند که زندگی موقتی است و باید از زمان بهره برد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مرگ و سرنوشت نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۲۰۴ - زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است
گل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است ۱
گر لباس فاخری در عالم ایجاد هست
از گناه زیردستان چشم خود پوشیدنی است ۲
پیشدستی کن، ازین تشویش خود را وارهان
جام پر زهر اجل چون عاقبت نوشیدنی است ۳
از دم سرد خزان چون می رود آخر به باد
با لب خندان به گلچین سر چو گل بخشیدنی است ۴
تا به کی در استخوان بندی گدازی مغز خود؟
این طلسم استخوانی چون ز هم پاشیدنی است ۵
وقت خود ضایع مکن چون غافلان در چیدنش
چون بساط زندگانی عاقبت برچیدنی است ۶
بر دل آزاده حسن خلق بند آهن است
از گل بی خار بیش از خار دامن چیدنی است ۷
نیست از بخت سیه دلهای روشن را ملال
دیده آیینه شبها ایمن از نادیدنی است ۸
دل ز اشک گرم خالی ساز هنگام صبوح
در زمین پاک، صائب تخم خود پاشیدنی است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.