غزل ۱۱۹۷ - دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است

دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است
وحشت از فهمیدگان برهان نافهمیدگی است ۱

در بساط آفرینش مردمان چشم را
گر لباس فاخری باشد همین پوشیدگی است ۲

دیده حق بین بود از هر دو عالم بی نیاز
ترک دنیا بهر عقبی کردن از نادیدگی است ۳

می کند بر فربهی پهلوی لاغر اختیار
هر که داند رنج باریک مه از بالیدگی است ۴

مردم سنجیده از میزان نمی دارند باک
خلق را اندیشه از محشر ز ناسنجیدگی است ۵

گر ز ارباب کمالی سرمپیچ از پیچ و تاب
کز تمامی، سرنوشت نامه ها پیچیدگی است ۶

دشمن غافل ز زیر پوست می آید برون
پای کاهل طینتان، سنگ ره خوابیدگی است ۷

از شکفتن شد پریشان غنچه را اوراق دل
انتهای خنده بیجا ز هم پاشیدگی است ۸

هست صائب هر کسی را حد خود دارالامان
پا ز حد خود برون ننهادن از فهمیدگی است ۹