این شعر عرفانی از صائب تبریزی به وحدت وجود و یگانگی در عالم هستی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر نمادین مانند شراب و خون، بلبل و گل، سرو و قمری، و لیلی و مجنون، بر این مفهوم تأکید میکند که همه چیز در نهایت یکی است. او همچنین به موضوع عشق، مستی، و حقیقت وجودی اشاره میکند و بیان میکند که تفاوتهای ظاهری در نزد عارفان معنایی ندارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات نمادین مانند شراب و مستی نیاز به درک ادبی و فرهنگی دارد.
غزل ۱۱۹۵ - در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است
بلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است ۱
پرده بینایی ما نیست تغییر لباس
گردباد و محمل لیلی درین هامون یکی است ۲
نیست میزان تفاوت در میان عارفان
اعتبار عنبر و کف در دل جیحون یکی است ۳
طوطی هشیار از آیینه بیند پشت و روی
کعبه و بتخانه پیش دیده مجنون یکی است ۴
جوش مستی هر حبابی را فلاطون کرده است
ورنه در خمخانه افلاک، افلاطون یکی است ۵
ترجمان ما حجاب آلودگان بلبل بس است
نامه آشفتگان عشق را مضمون یکی است ۶
شرم عشقم فارغ از شرم رقیبان کرده است
صد حجابم بود در پیش نظر، اکنون یکی است ۷
جوش حسن گلرخان چون گل دو روزی بیش نیست
در بهارستان عالم حسن روزافزون یکی است ۸
پیش ما خونابه نوشان صائب از جوش ملال
نیش و نوش و زهر و تریاق و شراب و خون یکی است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.