این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق، مستی، و حالات روحی شاعر میپردازد. شاعر از گردش جهان، مینوشی، و زیبایی معشوق سخن میگوید و احساسات خود را با ترکیبی از غم و شادی بیان میکند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشارههایی به شراب و مستی دارد که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۱۸۰ - گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است
عالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است ۱
گرد سرگشتن به یاد می پرستان می دهد
خط مشکینی که بر دور لب پیمانه است ۲
گریه کردن را دلی می باید از گل شادتر
شاهد این حرف رنگین، گریه مستانه است ۳
ذوق رسوایی مرا از خانه بیرون می کشد
سنگ طفلان کهربای مردم دیوانه است ۴
عالمی را نقطه خال لبش بیهوش کرد
نقل این مجلس به صد کیفیت پیمانه است ۵
بالش بخت مرا ریحان تر در کار نست
خواب مخمل بی نیاز از منت افسانه است ۶
صائب از من چند پرسی آشنای کیستی؟
آشنارویی که دارم معنی بیگانه است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.