غزل ۱۱۷۷ - بحث با جاهل نه کارم مردم فرزانه است

بحث با جاهل نه کارم مردم فرزانه است
هر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است ۱

از شجاعت نیست با نامرد گردیدن طرف
روی گردانیدن اینجا حمله مردانه است ۲

از نگاه خیره چشمان پردگی گشته است حسن
شمع در فانوس از گستاخی پروانه است ۳

بیغمان از می اگر شادی توقع می کنند
دردمندان را نظر بر گریه مستانه است ۴

دانه ای کز دام گیراتر بود در صید خلق
پیش چشم خرده بینان سبحه صد دانه است ۵

حسن عالمسوز بی تاب است در ایجاد عشق
شعله جواله هم شمع است و هم پروانه است ۶

ز آسمان ها رو به دل کن گر طلبکار حقی
کاین صدفها خالی از آن گوهر یکدانه است ۷

حسن و عشق از یک گریبان سر برون آورده اند
شعله جواله هم شمع است و هم پروانه است ۸

نیست بی فکر رهایی مرغ زیرک در قفس
بلبل بی درد ما در فکر آب و دانه است ۹

ماتم و سور جهان صائب به هم آمیخته است
صاف و درد این چمن چون لاله یک پیمانه است ۱۰