این شعر از صائب تبریزی با تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، حیرت، حوادث زندگی، و فلسفهی وجودی میپردازد. شاعر با استفاده از عناصر طبیعت مانند غبار، خار، لاله، و دریا، احساسات عمیق انسانی و تجربیات زندگی را به تصویر میکشد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و تمثیلهای پیچیده ممکن است برای سنین پایین نامفهوم باشد.
غزل ۱۱۵۹ - هر غباری گرده چابک سواری بوده است
هر سر خاری خدنگ جان شکاری بوده است ۱
لاله کز خون جگر امروز ساغر می زند
بر سریر کامرانی تاجداری بوده است ۲
تا شدم حیران، ندیدم بی قراری را به خواب
وادی حیرت عجب دارالقراری بوده است ۳
سایه از سیل گرانسنگ حوادث ایمن است
خاکساری سخت مستحکم حصاری بوده است ۴
غنچه این باغ دلگیری نمی داند که چیست
خارخار دل عجب باغ و بهاری بوده است ۵
عمر جاویدان کند نارسای موج اوست
وسعت مشرب چه بحر بی کناری بوده است ۶
گرد ما محنت ایام نتوانست یافت
بی وجودی طرفه ملک بی کنار بوده است ۷
در زمان عشق ما کفرست، ورنه پیش ازین
گاه گاهی رخصت بوس و کناری بوده است ۸
تا نبردم سر به جیب خود، ندیدم عیب خویش
سینه روشن عجب آیینه داری بوده است ۹
برنمی دارد نظر از لعل میگون بتان
صائب ما طرفه رند میگساری بوده است! ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.