این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به بیان احساسات شاعرانه، عشق، رنجهای عاشقانه و مفاهیم عرفانی میپردازد. شاعر از عناصری مانند بوسه، خنده، دلهای سخت، ریاضت، آه و اشک برای انتقال احساسات خود استفاده میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۱۱۴۵ - بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است
خنده از تنگ دهانت غوطه در شکر زده است ۱
می توان کردن به نرمی راه در دلهای سخت
رشته از همواری خود غوطه در گوهر زده است ۲
در دبستان ریاضت، فرد باطل نیستیم
صفحه پهلوی ما را بوریا مسطر زده است ۳
چین ابرو را چه در آزار ما سر داده ای؟
غیر آه بی اثر دیگر چه از ما سر زده است؟ ۴
آسمان در شور چشمی بیگناه افتاده است
اشک شور من نمک در دیده اختر زده است ۵
صد خیابان سرو، پا انداز نخل سرکشت!
با تن تنها مکرر بر صف محشر زده است ۶
جوش غیرت می زند خون شفق از رشک من
برق را مژگان آتشدست من خنجر زده است ۷
چون ننوشد کاسه کاسه زهر صائب مدعی؟
کلک از شیرین زبانی نیش بر شکر زده است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.