این متن شعری با مضامین اخلاقی و عرفانی است که به موضوعاتی مانند ریا، خودنمایی، قناعت، عشق و امید میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، از عواقب منفی تکبر و ریا هشدار میدهد و در عین حال، به ارزش قناعت و امید اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا به درستی درک شوند.
غزل ۱۱۴۳ - کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است
خویش را محروم از مزد خدایی کرده است ۱
دست خشک آسمان، خورشید عالمتاب را
کاسه دریوزه شبنم گدایی کرده است ۲
نیست تاب حرف سختم، گر چه سنگ کودکان
استخوان را در تن من مومیایی کرده است ۳
با هوسناکی نگردد جمع حسن عاقبت
از هدف قطع نظر تیر هوایی کرده است ۴
سینه اش مجمر شده است از تیر باران چون هدف
هر که از گردن فرازی خودنمایی کرده است ۵
با گرفتاری قناعت کن که در این دامگاه
بند ما را سخت، انداز رهایی کرده است ۶
تا چه با عاشق کند آن لب، که جام باده را
بوسه اش خون در جگر از بد ادایی کرده است ۷
گلستان امروز دارد آب و رنگ تازه ای
تا ز رخسار که گل شبنم ربایی کرده است؟ ۸
نیستم نومید از بی دست و پایی تا صدف
قطره ها را گوهر از بی دست و پایی کرده است ۹
همچو بار طرح بر دوشم گرانی می کند
تا سرم از پای خم صائب جدایی کرده است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.