این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر درباره عشق، زیبایی، و پریشانی است. شاعر از زیبایی طبیعت و گلها سخن میگوید و آن را با احساسات درونی خود مقایسه میکند. همچنین، مفاهیمی مانند تواضع، صبر در برابر ستم، و ارزش افتادگی در زندگی نیز در شعر دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از واژگان و استعارههای به کار رفته نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارند.
غزل ۱۱۳۵ - آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است
خاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است ۱
من ندارم طالع از مقصود، ورنه بارها
گل ز مستی تکیه بر زانوی بلبل کرده است ۲
این چه رخسارست، گویا چهره پرداز بهار
آب و رنگ صد چمن را صرف یک گل کرده است ۳
جوهر ما از پریشانی نمی آید به چشم
از نظر این چشمه را پوشیده سنبل کرده است ۴
سرکشی مگذار از سر تا نگردی پایمال
کز تواضع خصم کم فرصت مرا پل کرده است ۵
نیست پروای ستم ما را که جان سخت ما
خون عالم در دل تیغ تغافل کرده است ۶
صائب از افتادگی مگذر که ابر نوبهار
قطره را گوهر به اکسیر تنزل کرده است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.