این متن شعری است که زیبایی و جذابیت معشوق را با تصاویر شاعرانه مانند آفتاب آتشین، شمع و پروانه، و باغ توصیف میکند. همچنین از تأثیر عمیق این زیبایی بر بینندگان و گذشت زمان سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و عاشقانه است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات داشته باشد. همچنین برخی از تصاویر مانند 'خون چکیدن از نغمه' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۱۰۹۵ - آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست
شمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست ۱
داروی بیهوشی ارباب بینش گشته است
گر چه خط عنبرین درد ایاغ حسن اوست ۲
گر چه از خط آفتابش روی در زردی گذاشت
همچنان ناز بهاران در دماغ حسن اوست ۳
هیچ پروایی ندارد از نسیم آه سرد
روغن خورشید گویا در چراغ حسن اوست ۴
آن که مژگانش ترازو می شد از دل خلق را
این زمان خار سر دیوار باغ حسن اوست ۵
همچو صائب بلبلی کز نغمه اش خون می چکد
روزگاری شد که در بیرون باغ حسن اوست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.