غزل ۲۷۰۵ - مرا هر لحظه منزل آسمانی

مرا هر لحظه مَنْزِل آسْمانی
تو را هر دَمْ خیالیّ و گُمانی ۱

تو گویی کو طَمَع کرده‌‌‌ست در من
جهانی زین خیالْ اَنْدَر زیانی ۲

بَران چَشمِ دروغَت طَمْع کردم
که چون دوزخ نِمودسْتَت جِنانی ۳

بَران عقلِ خَسیسَت طَمْع کردم
که جان دادی برایِ خاکْدانی ۴

چه نور اَفْزایَد از برقْ آفتابی؟
چه بَربَندد زِ ویرانی جهانی؟ ۵

زِ یک قطره چه خواهد خورْد بَحْری؟
زِ یک حَبّه چه دُزدَد گنج و کانی؟ ۶

چه رونَق یا چه آرایش فَزایَد
زِ پَژمُرده گیایی گُلْسِتانی؟ ۷

به حَقِّ نورِ چَشمِ دِلْبَرِ من
که روشن‌تَر ازین نَبْوَد نشانی ۸

به حَقِّ آن دو لَعْلِ قَندبارش
که شرحِ آن نگُنجَد در دَهانی ۹

که مَقصودم گُشادِ سینه‌یی بود
نه طَمْعِ آن کِه بُگْشایَم دُکانی ۱۰

غَرَض تا نانی آن‌جا پُخته گَردد
نه آن کِه دَررُبایَم از تو نانی ۱۱

زِ بَهْمان و فُلان تو فارغ آیند
طَمَع آن نی که گویندم فُلانی ۱۲