این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، رنج، بیقراری و وحدت است. شاعر از تشبیهات زیبا مانند کشتی، بادبان، شمع محراب و سیلاب برای توصیف حالات درونی خود استفاده میکند. او از عشق و شوقی سخن میگوید که باعث بیتابی و شورش درونش شده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و بیقراری نیاز به بلوغ فکری برای درک کامل دارد.
غزل ۱۰۷۵ - دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است
بادبان و لنگرش بیداری و خواب من است ۱
از فروغ عاریت پاک است وحدت خانه ام
زردی رخساره من شمع محراب من است ۲
ثابت و سیاره گردون من اشک است و داغ
آه سردی کز جگر برخاست مهتاب من است ۳
بوریا کز خشک مغزی خواب مردم تلخ ازوست
موج دریای حلاوت از شکر خواب من است ۴
نیست چون خواب گران، سامان خودداری مرا
گر همه یک قطره آب است، سیلاب من است ۵
باعث محرومیم قرب است مانند حباب
عین دریا پرده چشم گرانخواب من است ۶
بی قراری های من در گرد دارد چرخ را
جنبش این شیشه ها از جوش سیماب من است ۷
از تنور خاک چون طوفان برونم می کشد
شورشی کز شوق او در جان بی تاب من است ۸
آتشی کز شوق او صائب مرا در زیر پاست
خار صحرای ملامت فرش سنجاب من است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.