این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیباییهای طبیعت، عشق، و رنجهای عاشق اشاره دارد. شاعر از عناصری مانند شبنم، گلستان، خورشید، و شمع برای بیان احساسات خود استفاده میکند. همچنین، مفاهیمی مانند قربانی، عاشقان، و غربت نیز در شعر دیده میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'قربانیان' و 'شهیدان' نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
غزل ۱۰۷۳ - دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است
چشم گریان من از رخسار جانان روشن است ۱
روشن از خورشید تابان است اگر روی زمین
ظلمت آباد دل از آیینه رویان روشن است ۲
می کند دل را سیه، رویی که شرم آلود نیست
محفل ما از چراغ زیر دامان روشن است ۳
گریه از آیینه دل می زداید تیرگی
شمع چندانی که چشمش هست گریان روشن است ۴
حسن کامل را به از حیرت نباشد شاهدی
راحت قربانیان از چشم حیران روشن است ۵
بر مزار عاشقان گر نیست شمعی گو مباش
کز دل خونگرم خود خاک شهیدان روشن است ۶
قسمت ما نیست از صبح وطن جز تیرگی
چشم ما از سرمه شام غریبان روشن است ۷
کار گویا می کند کوته زبان لاف را
جوهر شمشیر از زخم نمایان روشن است ۸
می توان ره بردن از عنوان به مضمون نامه را
خلق صاحبخانه از سیمای دربان روشن است ۹
در حریم زلف خود باد صبا را ره مده
کز دل سوزان عاشق این شبستان روشن است ۱۰
گر شود روشن ز مهر و مه سرای دیگران
خانه اهل کرم صائب ز مهمان روشن است ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.