این شعر از عشق نافرجام، رنجهای عاشقانه، ناامیدی و تقدیر تلخ سخن میگوید. شاعر از دیده پوشیده، بوی پیراهن معشوق، و خون بیطالع خود یاد میکند. او از شب سیاه بخت خود و نبود صبح امید مینالد و دنیا را حجاب دیده میداند. همچنین، اشارهای به دشمنی دوستان و رنجهای عاشقانه دارد.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و تقدیر تلخ ممکن است برای خوانندگان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۱۰۵۷ - از عزیزان دیده پوشیده من روشن است
بوی پیراهن کلید خانه چشم من است ۱
خون ما بی طالعان را نیست معراج قبول
ورنه جای مصرع رنگین، بیاض گردن است ۲
دیده بازست از نظاره دنیا حجاب
دیدن این خواب، موقوف نظر پوشیدن است ۳
از شب بخت سیاهم صبح امیدی نزاد
حرف خواب آلودگان است این که شب آبستن است ۴
پستی سقف فلک آه مرا در دل شکست
شمع می دزدد نفس چندان که زیر دامن است ۵
سرمپیچ از داغ، کز اقبال روزافزون عشق
داغ چون پیوسته شد با هم، دعای جوشن است ۶
تا چه بیراهی ز من سر زد، که در دشت جنون
هر سر خاری که بینم تشنه خون من است ۷
می شوند از چرب نرمی دوست صائب دشمنان
بر چراغ من نسیم صبحگاهی روغن است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.