غزل ۱۰۴۷ - ریشه ما در زمین خاکساری محکم است

ریشه ما در زمین خاکساری محکم است
گلبن امید ما در چار موسم خرم است ۱

دامن محشر به فریاد سرشک ما رسد
آستین تنگ میدان، گریه ما را کم است ۲

چشم جود از روشنان عالم بالا مدار
دیده خورشید، محتاج سرشک شبنم است ۳

کاسه همسایه پا دارد، به ما جامی بده
دور شاید بر مراد ما بگردد، عالم است ۴

به که در جیب نمد آیینه را پنهان کنیم
عالم از جهل مرکب یک سواد اعظم است ۵

استقامت از مزاج آفرینش رفته است
بیشتر رد و قبول اهل عالم توأم است ۶

در به روی صورت دیوار نگشاییم ما
هر که دارد حسن معنی در دل ما محرم است ۷

از بیاض گردن او، فرد بیرون کرده ای است
فرد خورشیدی که سر لوح کتاب عالم است ۸

من که صائب پاک گوهرتر ز تیغ افتاده ام
رشته کارم چرا چون زلف جوهر درهم است؟ ۹