این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند عشق، رنج، عبرتآموزی، احسان و قناعت میپردازد. شاعر از عناصر طبیعی مانند گل، شبنم و قطره اشک برای بیان مفاهیم عمیق انسانی استفاده کرده است. همچنین، به مسائلی مانند شهرت، گذر زمان و ارزش سکوت در کشف معانی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفسیر دارند و ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشند.
غزل ۱۰۰۰ - شاهد مستوری گل قطره شبنم بس است
چهره مریم دلیل عصمت مریم بس است ۱
مشت آبی می کند خواب گران را تار و مار
قطره اشکی پی ویرانی عالم بس است ۲
طفل را حال پدر آیینه عبرت نماست
گوشمال آدم از بهر بنی آدم بس است ۳
گو ندارد ماتم ما بی کسان را هیچ کس
حلقه فتراک، ما را حلقه ماتم بس است ۴
ترک احسان است احسان پیش ما آزادگان
طی کند آوازه احسان خود حاتم بس است ۵
بعد ازین دوران شهرت از سفالین جام ماست
تا به کی در دور باشد نام جام جم، بس است! ۶
بر نتابد منت مرهم دل مجروح ما
زخم ما را خون گرم ما، همان مرهم بس است ۷
شاهد خودبینی خوبان درین بستانسرا
بر سر زانوی گل، آیینه شبنم بس است ۸
خامشی آرد پریزادان معنی را به دام
توشه غواص گوهرجوی، پاس دم بس است ۹
زود سیری های دولت را اگر خواهی دلیل
از سلیمان روی پنهان کردن خاتم بس است ۱۰
غم مخور صائب اگر ننشست نقشت در جهان
اهل معنی را ز عالم نام چون خاتم بس است ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.