غزل ۹۸۴ - در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست

در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست
موج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست ۱

از محیط آفرینش چون نیاید بوی خون؟
هر حبابی را که می بینی درین دریا سرست ۲

نیست دستی در گریبان چاک گرداندن مرا
چون سبو دست مرا پیوند الفت با سرست ۳

اهل دنیا مال را دارند بیش از جان عزیز
از سر دستار هر کس بگذرد اینجا سرست ۴

مو شکافی را رواجی نیست در بازار عشق
هر که سر از پا نمی داند درین سودا سرست ۵

تخت ما افتادگی و لشکر ما بی کسی
جوهر ذاتی است تیغ ما و تاج ما سرست ۶

اشتها کامل چو شد، خون نعمت الوان بود
چون گران شد خواب، صائب بالش خارا سرست ۷