غزل ۹۶۵ - هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست

هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست
کار حق بر طاق نسیان مانده، در کار خودست ۱

خضر آسوده است از تعمیر دیوار یتیم
هر کسی را روی در تعمیر دیوار خودست ۲

کیست از دوش کسی باری تواند برگرفت؟
گر همه عیسی است در فکر خر و بار خودست ۳

پرتو حسن ازل افتاده بر دیوار و در
دیو چون یوسف در اینجا محو دیدار خودست ۴

گریه شمع از برای ماتم پروانه نیست
صبح نزدیک است، در فکر شب تار خودست ۵

چون تواند خار حسرت از دل بلبل کشید؟
غنچه بی دست و پا درمانده خار خودست ۶

خرجها دخل است چون باشد به جای خویشتن
هر که می آید به کار خلق، در کار خودست ۷

چشم صائب چون صدف برابر گوهر بار نیست
زیر بار منت طبع گهربار خودست ۸