این متن شعری است که از مفاهیم عمیقی مانند یأس، خودکشی، جدایی از خویشتن، و تلخیهای زندگی سخن میگوید. شاعر از احساس ناامیدی، بیخودی، و آرزوهای برآوردهنشده مینالد و جهان را از دیدگاهی تلخ و غمگین توصیف میکند.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی یا تأثیرات منفی عاطفی شود. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند خودکشی و یأس نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
غزل ۹۵۴ - روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماست
شمع در فانوس از پروانه خودکام ماست ۱
چشم تا وا کرده ایم، از خویش بیرون رفته ایم
نقطه آغاز ما همچون شرر انجام ماست ۲
از زبان شکوه ما عیش عالم تلخ شد
تلخی کام شکر از تلخی بادام ماست ۳
ما که در بیت الحرام بیخودی داریم روی
بادبان کشتی می جامه احرام ماست ۴
جای حیرت نیست صائب گر زمین گیرست دل
سالها شد زیر سنگ از آرزوی خام ماست ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.