این متن به مفاهیم عرفانی و اخلاقی مانند عشق، حقطلبی، تواضع، و ارزشهای معنوی میپردازد. با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، رابطه بین انسان و خدا، اهمیت ادب و شرم، و برتری معنوی اهل دعا را بیان میکند. همچنین، تفاوت عشق در جوانان و پیران و تأثیر دنیاطلبی بر دیدگاه انسان را بررسی مینماید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۹۳۶ - هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست
آهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست ۱
قدر روشندل فزون از خاکساری می شود
بر گهر گرد یتیمی سایه بال هماست ۲
قهرمان عشق می باشد به عاشق مهربان
کشتی غواص گوهر جو به دریا آشناست ۳
از مآل شادمانی سربلندان غافلند
اره این نخل سرکش خنده دندان نماست ۴
بی دلان طفل مشرب زین سیاهی می رمند
دیده بالغ نظر را خط مشکین توتیاست ۵
حسن را بی پرده دیدن از ادب دورست دور
دیده ما شرمگینان چون زره زیر قباست ۶
گر چه دست اهل دولت هست در ظاهر بلند
دست ارباب دعا بالاترین دستهاست ۷
عشق در پیران بود چون طبل در زیر گلیم
در جوانان عشق شورانگیز، عید و روستاست ۸
دیده تن پروران آب سیاه آورده است
ورنه شمشیر شهادت موجه آب بقاست ۹
از غبار دل، زبان آتشین گفتار من
زنده زیر خاک صائب چون چراغ آسیاست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.