این شعر از صائب تبریزی است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، مستی، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند می، گل، آتش، و دریا برای بیان احساسات عمیق خود استفاده کرده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشارههایی به شراب و مستی وجود دارد که مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۹۳۲ - پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریخت
در دل پاک صدف چون ابر نیسان دانه ریخت ۱
آسمان امروز با خونین دلان ناصاف نیست
لاله را در جام اول، درد در پیمانه ریخت ۲
در گلوی شمع، اشک از تنگی جا شد گره
بس که در بزم تو بر بالای هم پروانه ریخت ۳
در زمان شیر مستی طفل بازیگوش من
مهره گهواره جای سنگ بر دیوانه ریخت ۴
فرصت خاریدن سر نیست در پایان عمر
رخت پیش از سیل می باید برون از خانه ریخت ۵
قفل روزی در جوانی بستگی هرگز نداشت
ریخت تا دندان، کلید رزق را دندانه ریخت ۶
آتش یاقوتم، افسردن نمی دانم که چیست
می توان از خون گرمم رنگ آتشخانه ریخت ۷
از هواجویی درین دریای گوهر چون حباب
بر سر من خانه را آخر هوای خانه ریخت ۸
صائب از دیوان من هر صفحه ای میخانه ای است
بس که از کلک سیه مستم سخن مستانه ریخت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.