این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به بیان احساسات عمیق و عاشقانه میپردازد. در آن از عناصری مانند خورشید، شفق، گل، شمع، و دریا استفاده شده تا زیبایی و تأثیرات عشق و رنجهای ناشی از آن را به تصویر بکشد. همچنین، به مفاهیمی مانند فداکاری، شهادت، و رهایی از دنیای مادی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۹۲۸ - آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریخت
خار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت ۱
چون شفق رنگین ز روی خاک می خیزد غبار
غمزه او بس که خون خلق را چون آب ریخت ۲
می توان صد نامه انشا کرد از راه نگاه
شبنم بی درد اگر در گوش گل سیماب ریخت ۳
تا چه خونها در دل مردم به بیداری کند
چشم مخموری که خون عالمی در خواب ریخت ۴
ننگ هستی از سرم تیغ شهادت برگرفت
پیش دریا گرد راه از خویشتن سیلاب ریخت ۵
دانه تسبیح شد از سردی زهاد خشک
شمع عالمسوز هر اشکی که در محراب ریخت ۶
ترک جود اضطراری کن کز اهل جود نیست
هر که در کام نهنگ از بیم جان اسباب ریخت ۷
این جواب آن غزل صائب که می گوید اسیر
همچو گرد سرمه از چشم غزالان خواب ریخت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.