این متن شعری عرفانی است که از سماع و وصال و عیش سخن میگوید و به خواننده توصیه میکند که از لحظات لذت ببرد و از دنیای مادی فاصله بگیرد. شعر به مفاهیمی مانند رهایی از درد، مستی معنوی و توجه به لحظههای گذرا اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۸۷ - صلا ای صوفیان کامروز باری
سَماع است و وصال و عیش آری ۱
بِکُن ای موسیِ جان خَلْعِ نَعْلین
که اَنْدَر گُلْشَنِ جان نیست خاری ۲
کبوترها سَراسَر بازْ گَردند
که اُفتاد این شکاران را شکاری ۳
شود سَرهایِ مَستان فارغ از دَرد
چو سَر درکرد خَمْرِ بیخُماری ۴
بِخور، که ساعتی دیگر نَبینی
زِ مشرق تا به مغرب هوشیاری ۵
بَرآوَر بینی و بویِ دِگَر جوی
که این بینی است آن بو را مِهاری ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.