این شعر به توصیف شب مهتابی میپردازد که در آن طبیعت و عناصر مختلف مانند ستارهها، زمین و آسمان با نور ماه روشن شدهاند. شاعر از تصاویر شاعرانه مانند "سپهر جام بلوری" و "زمین قلمرو نور" استفاده میکند تا زیبایی و جادوی شب را به تصویر بکشد. همچنین، مفاهیمی مانند بیخودی، عقل و شعور نیز در شعر مطرح شدهاند.
این شعر دارای مفاهیم عرفانی و تصاویر شاعرانه پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و استعارههای خاص ادبیات کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۹۰۳ - هوا چکیده نورست در شب مهتاب
ستاره خنده حورست در شب مهتاب ۱
سپهر جام بلوری است پر می روشن
زمین قلمرو نورست در شب مهتاب ۲
صراحی می گلرنگ، سرو سیمینی است
پیاله غبغب حورست در شب مهتاب ۳
زمین ز خنده لبریز مه، نمکدانی است
زمانه بر سر شورست در شب مهتاب ۴
رسان به دامن صحرای بیخودی خود را
که خانه دیده مورست در شب مهتاب ۵
می شبانه کز او روز عقل شد تاریک
تمام نور حضورست در شب مهتاب ۶
ز خویش پاک برون آ که مغز خشک زمین
تر از شراب طهورست در شب مهتاب ۷
به غیر باده روشن، نظر به هر چه کنی
غبار چشم شعورست در شب مهتاب ۸
براق راهروان است روشنایی راه
سفر ز خویش ضرورست در شب مهتاب ۹
به هر طرف که نظر باز می کنم صائب
تجلیات ظهورست در شب مهتاب ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.