این متن شعری است که در آن شاعر از جدایی و تنهایی خود سخن میگوید. او از افندی (شخصی که احتمالاً دوست یا معشوق اوست) میخواهد که بازگردد و به او پاسخ دهد. شاعر از درد و رنج خود میگوید و از خداوند طلب رحمت میکند. در نهایت، او از ترس از دست رفتن خود قبل از رسیدن رحمت الهی ابراز نگرانی میکند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاطفی و معنوی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند تنهایی و درد و رنج ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامناسب باشد.
غزل ۲۶۸۲ - به بخت و طالع ما ای افندی
سَفَر کردی ازین جا ای اَفَندی ۱
چراغَم مُرد و دودَم رفت بالا
دو چَشمَم مانْد بالا ای اَفَندی ۲
زمین تا آسْمان، دودِ سیاهست
سِیَه پوشید سودا ای اَفَندی ۳
دَرین عالَم مرا تنها تو بودی
بِمانْدم بیتو تنها ای اَفَندی ۴
کجا بَختی که اَنْدَر آتشِ تو
بِبینَد حالِ ما را ای اَفَندی ۵
هَمیگویم اَفَندی، ای اَفَندی
جوابَم گوی و بازآ ای اَفَندی ۶
چه بازآیم؟ چه گویم؟ من که رفتم
وَرایِ هفت دریا ای اَفَندی ۷
چه حیران و چه دشمن کام گشتم
تو رَحْمَت کُن خدایا ای اَفَندی ۸
هَمیتَرسَم که تا آن رَحْمَت آید
نَمانَد بَنده برجا ای اَفَندی ۹
تُتیپایش اَفَندی این چه کردی؟
تُتیپا ثا تُتیپا ای اَفَندی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.