غزل ۸۴۴ - به دوش توکل منه بار خود را

به دوش توکل منه بار خود را
ولی نعمت خویش کن کار خود را ۱

گره زن به سر رشته طول امل را
بدل کن به تسبیح زنار خود را ۲

مگیر از لب خویش مهر خموشی
مکن رخنه دیوار گلزار خود را ۳

مکن سر گرانی به ارباب حاجت
مکن بار افتادگان بار خود را ۴

حساب خود اینجا کن، آسوده دل شو
میفکن به روز جزا کار خود را ۵

نگردد خجل از محک سیم خالص
مصفا کن از رزق، کردار خود را ۶

تواضع بود پشتبان قصر تن را
به پستی نگه دار دیوار خود را ۷

به درویش ده توشه آن جهان را
به منزل ببر بی تعب خود را ۸

ز دندان ترا داده اند آسیایی
که سازی ملایم تو گفتار خود را ۹

تو آن روز صائب ز ارباب حالی
که سازی چو گفتار، کردار خود را ۱۰