این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند بیخبری از خود، عشق، فداکاری، یادگیری، وارستگی از دنیا، و خاکساری میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، هجران، وصل، و پیوندهای انسانی و معنوی سخن میگوید و بر اهمیت فروتنی و پختگی تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات مانند عشق، هجران، و وارستگی از دنیا ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال چندان قابلدرک نباشد.
غزل ۸۳۴ - وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را
پیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را ۱
خونین دلی که با عشق یک کوچه راه رفته است
کشتی نوح داند دریای پرخطر را ۲
از سیلی معلم گردد روان سبق ها
افزون شود روایی از سکه سیم و زر را ۳
دل چون رسد به جانان بیزار جسم گردد
تا پیش شمع خواهد پروانه بال و پر را ۴
هجران به دل گوارا ز امید وصل گردید
شهدست آب دریا لب تشنه گهر را ۵
از گفتگوی شیرین دل از جهان نمی برد
طوطی اگر نمی داشت در چاشنی شکر را ۶
جان تو لامکانی روح تو آسمانی است
تا کی کنی عمارت این جسم مختصر را؟ ۷
مطلب ز عشقبازی تحصیل خاکساری است
افتادگی است حاصل از پختگی ثمر را ۸
چند آبرو توان ریخت بر آستان خورشید؟
زان از کلف سیاه است پیوسته دل قمر را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.