غزل ۸۲۸ - آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را
خواهد به هم رسانید جانهای آشنا را ۱

دامان رهروان را زخم زبان نگیرد
از خار ره پر و بال افزون شود صبا را ۲

چون سنگ سرمه خاکش پیرایه نظرهاست
چشمی که یک نظر دید آن چشم سرمه سا را ۳

تعظیم خاکساران روشنگر وجودست
زان جا دهند مردم در چشم توتیا را ۴

در سینه خون گرمش یاقوت و لعل گردید
در زیر تیغ چون کوه هر کس فشرد پا را ۵

از آب شد دو بالا سودای بید مجنون
عاقل نمی توان کرد دیوانه خدا را ۶

در خواب بود مخمل کز کارگاه قسمت
نقش مراد خندید بر چهره بوریا را ۷

افتادگان خود را کی بر زمین گذارد؟
راهی که بال و پر داد از شوق نقش پا را ۸

در کارگاه عشق است تدبیر عقل بیکار
طوفان نمی کند گوش تعلیم ناخدا را ۹

تا دامن قیامت خونش سبیل باشد
چشمی که دیده باشد آن آتشین لقا را ۱۰

تا نخوت سعادت بیرون رود ز مغزش
با سگ شریک روزی کردند ازان هما را ۱۱

سخت است دل گرفتن صائب ز نوک مژگان
برتافتن محال است سرپنجه قضا را ۱۲