غزل ۸۱۳ - تسکین ندهد خوردن می سوز درون را

تسکین ندهد خوردن می سوز درون را
آتش بود این آب، جگر تشنه خون را ۱

راندن نکند خیرگی از طبع مگس دور
اندیشه ز خواری نبود مرد دون را ۲

از پیشروان دل نگرانی نتوان برد
پیوسته بود چشم ز پی راهنمون را ۳

نگذاشت ز سر، سرکشی آن زلف ز آهم
حرفی است که در مار اثرهاست فسون را ۴

عقل است که موقوف به کسب است کمالش
حاجت به معلم نبود مشق جنون را ۵

صائب مکن از بخت طمع برگ فراغت
کز باده نصیبی نبود جام نگون را ۶