غزل ۷۷۹ - خجلت ز عشق پاک گهر می بریم ما

خجلت ز عشق پاک گهر می بریم ما
از آفتاب دامن تر می بریم ما ۱

یک طفل شوخ نیست درین کشور خراب
دیوانگی به جای دگر می بریم ما ۲

تا کی خمار سنگ ملامت توان کشید؟
زین شهر رخت خویش بدر می بریم ما ۳

فیضی که خضر یافت ز سرچشمه حیات
دلهای شب ز دیده تر می بریم ما ۴

حیرت مباد پرده بینایی کسی!
در وصل، انتظار خبر می بریم ما ۵

با مشربی ز ملک سلیمان وسیع تر
در چشم تنگ مور بسر می بریم ما ۶

آسودگی مقدمه خواب غفلت است
کشتی به موج خیز خطر می بریم ما ۷

هر کس به ما کند ستمی، همچو عاجزان
دیوان خود به آه سحر می بریم ما ۸

صائب ز بس تردد خاطر، که نیست باد!
در خانه ایم و رنج سفر می بریم ما ۹