این شعر بیانگر احساسات عمیق و تجربیات روحی شاعر است که از هوسهای گذرا، رنجهای هستی، و مبارزه با وسوسهها سخن میگوید. شاعر از گذشتن از لذتهای دنیوی، ترس از بیان حقایق، و خموشی در برابر سختیها میگوید. همچنین، اشارهای به تضادهای درونی و ناامیدی از یاریرسانی در جهان دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و مبارزه با وسوسهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۷۷۶ - خون در دل هوا و هوس کرده ایم ما
منع سگان هرزه مرس کرده ایم ما ۱
مردانه از حلاوت هستی گذشته ایم
این شهد را به کار مگس کرده ایم ما ۲
چون صبح تا ز مشرق هستی دمیده ایم
جان در تن جهان به نفس کرده ایم ما ۳
چون بر زبان حدیث خدا ترسی آوریم؟
ترک قدح ز بیم عسس کرده ایم ما ۴
مهر خموشی از لب طاقت گرفته ایم
تبخال را به ناله جرس کرده ایم ما ۵
جا داده ایم در دل خود مور حرص را
سیمرغ را شکار مگس کرده ایم ما ۶
دزدیده ایم در دل صد چاک آه را
مرغ بهشت را به قفس کرده ایم ما ۷
در زیر چرخ یاری اگر هست بی کسی است
پر امتحان ناکس و کس کرده ایم ما ۸
صائب حریف عجز هم آواز نیستیم
از راه عجز نیست که بس کرده ایم ما ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.