غزل ۷۷۰ - آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ ما

آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ ما
فانوس گردباد شود بر چراغ ما ۱

چون خون مرده در گل سرخش نشاط نیست
گویا که ریخت ماتمیی رنگ باغ ما ۲

ماییم و داغی از جگر گل فگارتر
ناخن مبادش آن که بکاود به داغ ما ۳

ای بخت ما به ظلمت شبهای غم خوشیم
روغن مکش ز ریگ برای چراغ ما ۴

انجام خود در آینه شیشه دیده است
پیوند تاک می برد انگور باغ ما ۵

با آن که از شکسته دلی پر نمی زند
بر گرد سرو شیشه تذروست زاغ ما ۶

صائب ز جویبار حیا آب خورده ایم
خورشید چشم بسته درآید به باغ ما ۷