این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند آزادی، عشق، انتظار، و رضایت میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند نور، شرار، بهار، و دریا برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده میکند. در پایان، اشاره میشود که این غزل از مولوی است و با وجود آمدن بهار، بهار دلهای ما نیامده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۷۶۷ - با اختیار حق چه بود اختیار ما؟
با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟ ۱
ای روشنان عالم بالا مدد کنید
شاید ز قید سنگ برآید شرار ما ۲
از رنگ و بوی عاریه دامن کشیده ایم
چون عنبرست از نفس خود بهار ما ۳
در تنگنای کوزه چه لازم بسر بریم؟
دریا به خاک می تپد از انتظار ما ۴
چندین هزار خانه دل می رسد به آب
تا از میان گرد برآید سوار ما ۵
در وصل و هجر کار دل ما تپیدن است
دایم به یک قرار بود بی قرار ما ۶
دام و قفس نماند درین طرفه صیدگاه
تا آرمیده شد دل وحشت شعار ما ۷
عاقل به پای خویش به زندان نمی رود
ای جسم، روز حشر مکش انتظار ما ۸
در ملک بی زوال رضا انقلاب نیست
صائب یکی است فصل خزان و بهار ما ۹
این آن غزل که مولوی روم گفته است
آمد بهار خرم و نامد بهار ما ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.