این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد و رنج شاعر از حسادت دیگران و ناملایمات روزگار است. او با اشاره به سختیهایی که متحمل شده، از جمله سیلیهای روزگار و کبودی چهره، به مقاومت و پایداری خود افتخار میکند. همچنین، شاعر به برهان آدمیت و جایگاه والای انسانی خود اشاره میکند که حتی قدسیان نیز آن را تأیید میکنند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'سیلی اخوان روزگار' و 'کبودی' ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۷۶۳ - عالم ختن شد از قلم مشکسود ما
جای ترحم است به زخم حسود ما ۱
برهان آدمیت ما، قدسیان بسند
گو شعله زاده ای ننماید سجود ما ۲
خورشید از کدام افق سربرآورد؟
آفاق پر شده است ز گفت و شنود ما ۳
خوردیم بس که سیلی اخوان روزگار
نیلی شد آب چاه ز روی کبود ما ۴
صائب غنیمت است که در سنگلاخ دهر
خندید بخت سبز به روی کبود ما ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.