این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از روزه و عبادت به عنوان مهمانی خدا یاد میکند و از رهایی از قید و بندهای مادی و رسیدن به حقیقت وجود سخن میگوید. شاعر از عشق الهی و بخشش خداوند صحبت میکند و از خطاهای خود طلب عفو میکند. در نهایت، عشق الهی به عنوان درمانگر و راهنمای روح معرفی میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم فلسفی و دینی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۷۲ - دلا در روزه مهمان خدایی
طَعامِ آسْمانی را سَرایی ۱
دَرین مَهْ چون دَرِ دوزخ بِبَندی
هزاران دَر زِ جَنَّت بَرگُشایی ۲
نخواهد مانْد این یَخ، زود بِفْروش
بیاموز از خدا این کَدخدایی ۳
بُرون کُن خِرقه، کان زین چار رُقْعهست
تُرابی، آتشی، آبی، هوایی ۴
بِرهنه کُن تو جُزوِ جان و بِنْما
زِ خِرقه گَر به کُلْ بیرون نیایی ۵
بیامَد جان که عُذْرِ عشق خواهد
که عَفوَم کُن، که جانِ عُذْرهایی ۶
دَرین مَهْ عُذْرِ ما بِپْذیر، ای عشق
خَطا کردیم، ای تُرکِ خَطایی ۷
به خنده گوید او دستَت گرفتم
که میدانم که بَسْ بیدست و پایی ۸
تو را پَرهیز فرمودم، طَبیبَم
که تو رَنْجورِ این خوف و رَجایی ۹
بِکُن پَرهیز تا شَربَت بِسازم
که تا دورِ اَبَد باخود نیایی ۱۰
خَمُش کردم، که شَرحَش عشق گوید
که گفتِ اوست جان را جانْ فَزایی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.