این شعر از صائب تبریزی بیانگر دردها و رنجهای شاعر است که با تصاویر زیبا و استعاری مانند یاقوت کهربا، ایوب، خزان و شمشیر به تصویر کشیده شدهاست. شاعر از ناملایمات زندگی، ناامیدی و احساس شکست سخن میگوید، اما در عین حال به مقاومت و پایداری نیز اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، فضای غالب شعر غمگین و حاوی مضامین سنگین است که برای سنین پایین مناسب نیست.
غزل ۷۵۹ - یاقوت کهربا شود از آه سرد ما
ایوب را کند کمری، بار درد ما ۱
چون پیش طاق همت خود را کنیم نقش
گردون نمی شود صدف لاجورد ما ۲
برگ خزان زمین ادب بوسه می دهد
پیش دل رمیده و رخسار زرد ما ۳
افتادگی در آب و گل ما سرشته اند
باشد چو نقش پای زمین گیر گرد ما ۴
در رزمگه برهنه چو شمشیر می رویم
در دست دشمن است سلاح نبرد ما ۵
صائب به حیرتم، که گرفته است چون قرار
در کوچه بند زلف، دل هرزه گرد ما؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.