غزل ۷۵۲ - شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما

شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما
آخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما ۱

از اشک تلخ ما کف خاکی نگشت سبز
نگرفت دست هیچ سبویی شراب ما ۲

ما با خیال روی تو در خواب رفته ایم
یوسف نقاب بسته درآید به خواب ما ۳

در قلزمی که موج بود تیغ آبدار
از سرگذشت خویش چه گوید حباب ما؟ ۴

تا چند زیر خرقه قدح را نهان کنیم؟
در پشت کوه چند بود آفتاب ما؟ ۵

ما را اگر چه دست تصرف نداده اند
گیراتر از کمند بود پیچ و تاب ما ۶

ما گل به جای صید به فتراک بسته ایم
بلبل نفس گسسته رود در رکاب ما ۷

جز خط یار بر قلم ما نمی رود
داروی بیهشی است غبار کتاب ما ۸

زنهار خنده بر دل مجروح ما مکن
خونابه می کند نمکت را کباب ما ۹

در کام شعله، دم به شمار اوفتاده است
پر می زند هنوز ز خامی کباب ما ۱۰

ای شور حشر، از جگر ما بدار دست
خونابه می کند نمکت را کباب ما ۱۱

ای خم ز پرده پوشی ما در گذر که تاک
زنجیر پاره کرد ز زور شراب ما ۱۲

صائب اگر چه بال و پر ما شکسته است
سیمرغ را به چشم نیارد عقاب ما ۱۳