این شعر از صائب تبریزی، مخاطب را به غیرت، استقامت و پاکدلی دعوت میکند. شاعر بر اهمیت حفظ جایگاه، تحمل سختیها و پرهیز از خیانت تأکید دارد. همچنین، به نکوهش افراد بدطینت و ستایش روشنضمیری میپردازد.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در شعر، برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از اشارات اجتماعی و انتقادی ممکن است برای کودکان قابلدرک نباشد.
غزل ۷۵۰ - بشنو ز من ترانه غیرت فزای را
گر مردی ای سپند، نگه دار جای را! ۱
سختی پذیر باش گر اهل سعادتی
کز استخوان گزیر نباشد همای را ۲
هر چند سر به دامن محمل گذاشته است
دل می تپد همان ز جدایی درای را ۳
چند ای سیه درون خود آرا درین بساط
پنهان کنی به بال و پر خویش پای را؟ ۴
روشن ضمیر باش که این بال آتشین
بر چرخ برد شبنم بی دست و پای را ۵
جمعی که از ملایمت آزار دیده اند
بر برگ گل شمرده گذارند پای را ۶
بدطینتان برای شکم خون هم خورند
سگ دشمن است بر سر روزی گدای را ۷
صائب به غور ناله عشاق می رسد
در راه فکر هر که فشرده است پای را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.