غزل ۲۶۷۰ - خوشی آخر؟ بگو ای یار چونی؟

خوشی آخِر؟ بِگو ای یار چونی؟
اَزین اَیّامِ ناهَموار چونی؟ ۱

به روز و شب مرا اندیشهٔ توست
کَزین روز و شبِ خونْ خوار چونی؟ ۲

ازین آتش که در عالَم فُتاده‌ست
زِ دودِ لشکرِ تاتار چونی؟ ۳

دَرین دریا و تاریکیّ و صد موج
تو اَنْدَر کَشتیِ پُربار چونی؟ ۴

مَنَم بیمار و تو ما را طَبیبی
بِپُرس آخِر که ای بیمار چونی؟ ۵

مَنَت پُرسَم اگر تو می‌نَپُرسی
که ای شیرینِ شیرین کار چونی؟ ۶

وجودی بین که بی‌چون و چگونه‌ست
دِلا دیگر مگو بسیار چونی؟ ۷

بگو در گوشِ شَمسُ الدّینِ تبریز
که ای خورشیدِ خوب اسرار چونی؟ ۸