غزل ۷۳۵ - طاعت کند سرشک ندامت گناه را

طاعت کند سرشک ندامت گناه را
ریزش سفید می کند ابر سیاه را ۱

نقصی به سرکشان ز تواضع نمی رسد
حسن از شکستگی شود افزون کلاه را ۲

ز افتادگی به مسند عزت رسیده است
یوسف کند چگونه فراموش، چاه را؟ ۳

از عشق پاک، دایره حسن شد تمام
آغوش هاله ساخت کمربسته چاه را ۴

تا گشت روشنم که به جایی نمی رسد
کردم گره چو لاله به دل دود آه را ۵

مشکل که خط سبز به انصاف آورد
آن چشم نیم مست فراموش نگاه را ۶

خواهد به صد نیاز ز درگاه بی نیاز
صائب دوام دولت عباس شاه را ۷