غزل ۷۲۶ - از گرد خط، فزود محبت به دل مرا

از گرد خط، فزود محبت به دل مرا
پای به خواب رفته فرو شد به گل مرا ۱

هر شکوه ای که هست، ز درمان بود مرا
ورنه ز درد نیست غباری به دل مرا ۲

آزادگی چو سرو بود عذرخواه من
دست تهی ز خلق ندارد خجل مرا ۳

دوزخ فسرده می شود از مشت آب من
دارد ز بس که شرم گنه منفعل مرا ۴

باشد چو نقش پای زمین گیر، برق و باد
در کوچه ای که رفته فرو پا به گل مرا ۵

من کز یگانگی در توحید می زنم
ترسم دو زلف یار نماید دو دل مرا ۶

بی پرده کردم آنچه نبایست کردنم
حاشا که عفو یار نماید خجل مرا ۷

دزدیده ام چو زخم ازان تیغ آبها
ای وای تیغ او نکند گر بحل مرا ۸

صائب ز داغ عشق شکایت چسان کنم؟
کز قید عقل داد نجات این سجل مرا ۹