غزل ۷۱۸ - پیچیده است دست تو دست کلیم را

پیچیده است دست تو دست کلیم را
در حقه کرده لعل تو در یتیم را ۱

موج از حقیقت گهر بحر غافل است
حادث چگونه درک نماید قدیم را؟ ۲

در قتل ما به نرگس خود مصلحت مبین
کاندیشه صحیح نباشد سقیم را! ۳

دریاست داغ حوصله من، که چون صدف
می پرورم به دست تهی صد یتیم را ۴

مخصوص اهل حال بود گوشمال عشق
آتش دهد فشار، گل خوش شمیم را ۵

گرد خجالت از رخ سایل که می برد؟
شرم کرم اگر نگدازد کریم را ۶

فقر سیاهرو محک بخل و همت است
محتاج از کریم شناسد لئیم را ۷

صائب ز بنده های باخلاص می شود
هر کس به یک طرف نهد امید و بیم را ۸