این شعر از صائب تبریزی، با بهرهگیری از تصاویر طبیعی مانند لاله، غنچه، کوهسار و شبنم، به بیان عشق، رنج، امید و مفاهیم عرفانی میپردازد. شاعر از ظلم، قربانی شدن رحمت و اهمیت شبزندهداری سخن میگوید و با اشاره به منصور حلاج، به موضوعات عمیق عرفانی و اخلاقی اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر، نیازمند درک و تجربهای است که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و عرفانی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم باشد.
غزل ۷۰۰ - روی تو سوخته است دل لاله زار را
در غنچه کرده است حصاری بهار را ۱
برده است جستجوی تو آرامش از جهان
از کبک پای کم نبود کوهسار را ۲
ظلم است شستن آیه رحمت به آب تیغ
متراش زینهار خط مشکبار را ۳
شب زنده دار باش که خورشید می دهد
در دیده جای، شبنم شب زنده دار را ۴
روزی طلب به تیغ زبان کن که نیش برق
گوهر فشان کند رگ ابر بهار را ۵
از قرب اهل حال شود چوب خشک سبز
منصور می کند شجر طور دار را ۶
غیرت به سوز عاریتی تن نمی دهد
جوهر برآورد ز دل آتش چنار را ۷
دور از گهر غبار یتیمی نمی شود
نتوان ز یاد برد من خاکسار را ۸
دشنام تلخ صائب ازان لب مرا بس است
حاجت به نقل نیست می خوشگوار را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.