غزل ۷۰۰ - روی تو سوخته است دل لاله زار را

روی تو سوخته است دل لاله زار را
در غنچه کرده است حصاری بهار را ۱

برده است جستجوی تو آرامش از جهان
از کبک پای کم نبود کوهسار را ۲

ظلم است شستن آیه رحمت به آب تیغ
متراش زینهار خط مشکبار را ۳

شب زنده دار باش که خورشید می دهد
در دیده جای، شبنم شب زنده دار را ۴

روزی طلب به تیغ زبان کن که نیش برق
گوهر فشان کند رگ ابر بهار را ۵

از قرب اهل حال شود چوب خشک سبز
منصور می کند شجر طور دار را ۶

غیرت به سوز عاریتی تن نمی دهد
جوهر برآورد ز دل آتش چنار را ۷

دور از گهر غبار یتیمی نمی شود
نتوان ز یاد برد من خاکسار را ۸

دشنام تلخ صائب ازان لب مرا بس است
حاجت به نقل نیست می خوشگوار را ۹