این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد فراق و جدایی است. شاعر از جدا شدن از معشوق و رنج ناشی از آن میگوید و با تصاویری مانند جدایی موم از انگبین، نافه از آهوی چین، و شبنم از گل و یاس، این احساس را به تصویر میکشد. همچنین، شعر به موضوعاتی مانند اندوه، تنهایی، و نرمش در برابر سختیها اشاره دارد.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم آن ممکن است برای خوانندگان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۶۷۸ - چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا
خون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا ۱
شب کار من گداختن و روز مردن است
تا همچو موم گشته ام از انگبین جدا ۲
چون رفت دل ز دست، نیاید به جای خویش
چون نافه ای که گشت ز آهوی چین جدا ۳
پیچیده همچو گرد یتیمی به گوهریم
ما را ز یکدگر نکند آستین جدا ۴
هر جا کنند نقل، شود نقل انجمن
حرفی که شد ازان دو لب شکرین جدا ۵
چون پرده های دیده یعقوب شد سفید
تا شد صدف ز صحبت در ثمین جدا ۶
گریند خون به روز من و روزگار من
جان حزین جدا، دل اندوهگین جدا ۷
دامان سایلان، سپر برق آفت است
از هیچ خرمنی نشود خوشه چین جدا! ۸
چون برخوری به سنگدلان نرم شو که موم
از روی نرم، نقش کند از نگین جدا ۹
صائب در آفتاب جهانتاب محو شد
هر شبنمی که شد ز گل و یاسمین جدا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.