این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، مرگ، طبیعت و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند غمزه، خنده، آسمان، ستارگان و مرگ برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده میکند. در پایان، او به آرامش و تسلیم در برابر سرنوشت اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی مانند مرگ و عشق الهی، مناسب مخاطبان با سطح درک و تجربه بالاتر است.
غزل ۶۶۷ - زهی به غمزه جانسوز برق مذهب ها
به خنده شکرین نوبهار مشربها ۱
به یک کرشمه که در کار آسمان کردی
هنوز می پرد از شوق چشم کوکبها ۲
سبکروان به نهانخانه عدم رفتند
بر آستانه چو نعلین مانده قالبها ۳
نه روز اختر سیار ترک ما گیرند
نه شب به خواب روند این پرنده عقرب ها ۴
ازان به تیرگی شب خوشم که مجنون را
سیاه خیمه لیلی بود دل شبها ۵
گذشتم از سر مطلب، تمام شد مطلب
حجاب چهره مقصود بوده مطلبها ۶
بیا به عالم آسودگان خاک و ببین
ز دستبرد اجل پی بریده مرکبها ۷
فتاد تا به ره طرز مولوی صائب
سپند شعله فکرش شده است کوکبها ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.