غزل ۶۶۵ - هزار حیف که گل کرد بینوایی ما

هزار حیف که گل کرد بینوایی ما
به چشم آبله آمد برهنه پایی ما ۱

ز چرب نرمی ما دشمنان دلیر شدند
خمیر مایه غم گشت مومیایی ما ۲

چراغ دیده روزن ز خانه درگیرد
به آفتاب رسیده است روشنایی ما ۳

ز دامن نظر اهل عشق پاکترست
زمین میکده از فیض پارسایی ما ۴

به جامه گل رعنا به بوستان آید
گل عذار تو و چهره حنایی ما ۵

نشسته است چنان نقش ما در آن درگاه
که آفتاب بود داغ جبهه سایی ما ۶

تو پا به دامن منزل بکش، که تا دامن
هزار مرحله دارد شکسته پایی ما ۷

ز هاله ماه شود در ته سپر پنهان
اگر بلند شود آه بینوایی ما ۸

کجاست گوش سخن کش در انجمن صائب؟
که جوش کرد شراب سخنسرایی ما ۹