شاعر در این متن از گذر عمر و بیقراری خود میگوید. او از شبهایی یاد میکند که شادی (دختر رز) همراه او نیست و نالههایش همچون نسیم، رنگ گل را میبرد. تصویری از تشنگی و داغدگی نیز در انتهای شعر دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و حزنآلود است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار میباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده (مانند 'دختر رز' و 'برگ لاله') نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۶۵۸ - ز عمر باج ستاند می دو ساله ما
به آفتاب شبیخون زند پیاله ما ۱
ز بی قراری ما دردسر کشد بالین
شبی که دختر رز نیست در حباله ما ۲
ز زیر بال ازان سر برون نمی آریم
که رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما ۳
نشسته تا به کمر در میان خاکستر
هنوز تشنه داغ است برگ لاله ما ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.